I jakoś tak czuję, przeczuwam, oddycham tym wrażeniem, właściwie to się nim krztuszę – że na świecie nie ma

osoby, której zależy na moim istnieniu.

I jakoś tak czuję, przeczuwam, oddycham tym wrażeniem, właściwie to się nim krztuszę – że nie mam

dla kogo żyć. Nie mam po co żyć.

Bo każdy uśmiech jest sztuczny, a uśmiechanie się sprawia mi ból – psychiczny, fizyczny, nieokreślony. I trwaj, ze szkłem wbijanym w oczy, udław się krwią, wyrywaj serce, powoli, bez pośpiechu, przed śmiercią musisz pocierpieć.

Bo wszystko co robię, straciło jakiekolwiek znaczenie. Bo jestem pusta, poszarpana, i dewastacja do skutku. Bo przestałam odczuwać radość. Bo nagle zniknęły wszelakie granice.

Bo obumieram, a moje obumieranie ciągnie się w nieskończoność, a ja płaczem błagam o koniec. Bo znowu chcę zostać sama. Bo zerwały się więzi z ludźmi i nie jestem przywiązana do kogokolwiek.

Bo udawanie wychodzi mi tak świetnie, że straciłam wiarę w prawdziwość własnych intencji.

Firmament ukołysze mnie do snu, a potem szybkie chłonięcie trucizny, żeby zęby zacisnęły się na dłoniach. I źrenice kompletnie przysłonią zieleń tęczówek, średniowieczny kolor biesa.